| Weblog plaatjes zoeken |
|
Zoek je leuke plaatjes voor je weblog? Tik het gezochte item in, bijvoorbeeld liefde en klik op zoeken.
|
|
06-07-2009 - Hij is de perfecte Vader !
All of my life
In every season
You’re still God
I have a reason to sing
I have a reason to worship.
Uitgeput laat ik me op bed vallen. Om even tot rust te komen pak ik mijn iPod maar met Desert Song. Het liedje wat ik al zo vaak geluisterd heb. Het liedje met zo’n sterke tekst. Zachtjes begin ik mee te zingen. You’re still God, I have a rea … Ik stond inmiddels voor de spiegel toen ik de zin niet verder kon afzingen. Ik kon hem niet meer afzingen. Langzaam loop ik terug naar bed waar ik helemaal instort. Tranen stromen en blijven maar stromen. Huilend lig ik daar, helemaal overstuur. Niet wetend wat me overkomt. Net zoals een jaar geleden toen ik mijn redder leerde kennen. Ik dacht dat zulk soort dingen eenmalig waren. Fout gedacht dus. Ik zat wel met wat dingen waarvan ik wist dat ik ze bij God , Mijn Vader, neer mocht leggen. Dat had ik dus ook gedaan. Tuurlijk dacht ik er wel veel te makkelijk over : Oh God geeft me wel een tekst uit de bijbel waardoor ik zekerder word. Maar nee, God gaf me geen tekst uit de bijbel. Hij gaf me ook niet via een vriend/vriendin een bemoedigende tekst. Hij was het zelf die tegen mij zei : Kom maar naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Bij mij zul je diepe innerlijke rust vinden. Wat ik van je vraag is nooit te zwaar en de last die je voor Mij moet dragen is licht.
En ja dat was zo. Bij Hem , Mijn Vader, vind ik diepe innerlijke rust. Zo’n rust die je niet altijd uit bijbelteksten kan halen omdat die rust je gegeven moet worden. Gegeven door je Vader. Je Vader die zo gigantisch veel van je houdt. Je Vader die volmaakt is. Hij was het, Hij gaf mij rust. Mijn lasten waren zwaar. Waar moest ik naar toe vroeg ik me af. Ik moest naar mijn Vader toe. Maar eigenwijs als ik ben probeerde ik op eigen kracht verder te komen. Vooraf al wetend dat zoiets toch niet lukt. Niks hierop aarde zal ooit mijn lasten zo licht kunnen maken als Jezus deed. Niks hierop aarde zal ooit mij zo beschermen als de God. Want :
Gods weg is volmaakt,
het woord van de Heer is zuiver,
een schild is Hij voor allen die bij hem schuilen.
En het is waar. Zijn weg is volmaakt. Ook al is het niet altijd te merken toch is het zo. Ik denkend het alleen op te lossen , ik denkend dat bemoedigingen alleen uit de bijbel komen. Ik, nu wetend dat God op alle manieren kan werken. Manieren die ons verstand te boven gaan omdat God gigantisch enorm groot is. Manieren die ons verstand te boven gaan omdat God de enige perfecte volmaakte Vader is die mij keer op keer weer laat zien wat liefde is. Eeuwige liefde ! En daarom heb ik een reden om te zingen , een reden om te aanbidden. Want God is mijn enige God. Mijn Vader, mijn perfecte eeuwige Vader. Die altijd bij mij zal zijn, seizoen in seizoen uit. Heel mijn leven zal Hij mij leiden, zal Hij mij leren dat als ik vertrouw op Hem, als ik vertrouw op Zijn woord dat ik niet ten onder zal gaan omdat Hij het leven van Zijn dienaren redt, Hij zal nooit iemand laten boeten wie bij Hem schuilt. Want Hij , Hij is de perfecte Vader !
Gepost door: Dieuwertje op 06-07-2009 om 14:32
|
|
03-07-2009 - genezing
Yes evangelisatieweekend, Yes jeugddienst op het strandje.
Onderweg naar de jeugddienst loop ik er enthousiast met een vriendin over te praten. Niet zient dat er een diepe kuil aan kwam. Voor dat ik weet val ik door mijn enkel heen en kneus hem. Ah kak ! roep ik nog maar wat bereik ik daarmee het was al te laat. De man die achter mij liep zag alles gebeuren en zei bemoedigend tegen mij : We zullen voor genezing bidden. Jaja dacht ik nog. Genezing, pff dat komt bij andere voor maar bij mij niet. Maar als die man graag wil bidden dan doet ie dat maar altijd mooi meegenomen. Natuurlijk een hele foute gedachte want wat stelt je geloof nou voor als je der zelf geeneens volledig in geloofd. Verder dacht ik er niet meer aan en ging een hele gave jeugddienst te gemoed. Een jeugddienst waarin dingen verteld werden die ik allang wist maar die me opnieuw zo raakte. Het was zo vreemd. Een jeugddienst op een strandje is zowiezo al heel gaaf. Als er dan nog is een pianist is die een ontroerend mooi deuntje op zijn keyboard speelt en er woorden vertelt worden die erge impact kunnen hebben dan slik je toch nog wel even een keer. Mijn enkel ging ook steeds zeerder doen. Ik baalde wel maar probeerde dat gevoel even weg te duwen omdat ik die dag moment ervaren had waar ik God echt heel dichtbij gevoeld had. Die momenten wou ik niet laten verpesten door die zeurende pijn. Na afloop van de dienst was er een bbq en aangezien we aan het strand zaten super weer om te zwemmen. Maar mijn enkel werd dikker en dikker en begon zijn pijn te doen dat ik er niet meer op kon staan. Daarom hinkelde ik maar een beetje overal naar toe en over het strand kun je nou niet bepaald zeggen dat het ideaal is. Toen ik weer is ergens naar toe hinkelde stapte er een man op me af. Een vreemdeling voor me. Maar wel een christen. Een broeder voor me. Hij vroeg zich af waarom ik zo beroerd liep. Ik vertelde hem dat ik een ziekte aan mijn gewrichten heb en nogal zwakke enkels heb en daarom er nogal snel doorheen ga. Ook vertelde ik hem dat ik normaal als ik door mijn enkel ga gewoon weer verder kon lopen maar dat nu die pijn zo heftig was dat ik alleen nog maar kon hinkelen. De man begon voor me te bidden. Hij sprak uit dat in Jezus’ naam de pijn uit mijn voet verdween en hij genas. Hij vroeg me op mijn voet te steunen en te lopen. Ik deed wat me gevraagd werd en stond er op. Het deed geen pijn. Ik kon er op lopen en voelde heel langzaam de pijn wegtrekken. Alsof er een soort doorn die pijn veroorzaakte eruit gezogen werd. Alsof er een soort hand zich om mijn voet gleed en versteving bood. Ongeloofelijk ! Geweldig ! Ik , dat meisje, dat dacht dat wonderen niet bij haar voorkwamen werd genezen. Genezen omdat het gebed van een gelovige nou eenmaal zijn uitwerking niet mist, genezen omdat God veel groter is dan een gekneusde enkel, genezen omdat God van mij houdt ! Hij houdt van mij en laat mij telkens weer nieuwe dingen zien van Zijn liefde, van Zijn goedheid, van Zijn trouw. Want God geneest wie gebroken zijn en verzorgt hun diepe wonden. God liet mij inzien dat ik het ook waard ben genezen te worden ook al is het iets kleins. Wonderen zijn niet alleen bedoeld voor mensen met grote problemen, onoverwinnelijke angsten maar ook voor mensen met kleine dingen, kleine pijntjes. Wonderen zijn bedoeld voor iedereen die daar in geloofd. En daarom heb ik dit geschreven. Die man, die broeder. Hij heeft mijn gedachte zo laten veranderen, laten zien dat wonderen nog steeds voorkomen, laten zien dat vertrouwen op God het belangrijkste is omdat God de enigste is die voor altijd bij je zal zijn. Die man heeft me ook op mijn haart gedrukt dit tegen iedereen te vertellen die het horen wil. Dus bij deze wil ik zeggen : Blijf geloven, Blijf bidden en blijf hopen. Want God is goed. Niet alleen voor mij maar ook voor jou, voor je vrienden, voor je familie en zelfs voor diegene die nog niet geloofd maar waarin God ook al zijn hoop gevestigd heeft. God is goed en Zijn liefde en trouw zijn voor eeuwig zong ik wel eens. Maar nu weet ik wat ik zing omdat ik het werkelijk ervaren heb.
Gepost door: Dieuwertje op 03-07-2009 om 20:03
|
|
03-07-2009 - 1 jaar geleden
Redelijk gefrustreerd rijd ik van mijn werk naar huis toe. Het bevalt voor geen meter. Met mijn gezondheid ging het ook al niet erg denderend. Dan baal je toch wel weer flink. Ging het net weer een beetje lekker met mijn gewrichten en denk ik eindelijk een wel te doen baantje te hebben valt het alles tegen. Mijn gedachte kom telkens weer op hetzelfde terug. BALEN : Rot werk, Rot gewrichten. Als ik de dijk af wil fietsen en ik de tintelingen van de zon voel gecombineerd met het liedje Worthy van de Hillsongs voel ik me bemoedigd. Enkele seconde probeer ik me te herrineren waarom dit gevoel zo sterk in me opkomt. Dan schiet me opeens de datum : Dinsdag 23 juni te binnen. Owjaa denk ik enthousiast en toch wel een beetje beschaamd. Hoe kon ik dat nou vergeten. Die speciale datum die vorig jaar heel mijn leven op zijn kop gezet heeft. Allerlei gedachte komen op me af : Vorig jaar, Filmpje, Gered, Jezus, Doop, Vrienden, Burcht, GREAT ! Een jaar kan zo vreselijk slopend zijn, zo langzaam gaan. Maar een jaar kan ook zo vreselijk opbouwend zijn, zo vol geluk en vreugde. En dat was het afgelopen jaar voor mij. Altijd had ik met de gedachte rond gelopen : Wonderen bestaan , maar niet voor mij. Tot die beruchte 23 juni. Die 23 juni die heel mijn leven op zijn kop heeft gezet. Die mij keuzes heeft laten maken. Die mij genezing en bevrijding gebracht heeft. 23 juni 2008 :
Wonderen bestaan.
Voor mij , voor jou, voor iedereen die erin gelooft.
Want dat wonder was het duwtje wat ik nodig had.
Nodig had om blindelings in Jezus armen te springen.
In Zijn armen te springen en te roepen :
Papa ik ben thuis gekomen !
Want dat heb ik gedaan. Ik ben in het diepe gesprongen zonder er over na te denken wat de gevolgen waren, wat ik nou werkelijk gedaan had. Deze sprong heeft tijden van pijn , van verdriet en van ellende met zich meegebracht maar deze sprong heeft ook zeker tijden van vreugde, van geluk en van blijdschap met zich meegebracht. Deze sprong zet me telkens weer voor het onverwachte neer en dat is juist wat het soms zo leuk kan maken niet weten wat je te doen staat maar het leven nemen zoals je het van God ontvangt omdat Hij immers zelf gezegt heeft : Nooit zal ik u afvallen, nooit zal ik u verlaten. ( Hebreeen 13:5 ) Ik weet dat Hij dit ook tegen mij zegt. Als ik het moeilijk heb mag ik weten dat Hij altijd bij me is want zei die door een dal van dorheid trekken zullen een rijke regen van zegen voor zich heen krijgen. Die zegen heb ik zo ervaren dat ik gewoon aan die sprong niet kan twijfelen. Mijn Vader heeft mij het afgelopen jaar zo gezegend dat ik alleen nog maar kan zeggen :
Vader, ik hou van U !
U gaf mij dat duwtje , dat wonder.
Nu weet ik het , nu heb ik het ervaren.
Dat mijn leven met U zoveel beter is.
Daar ben ik U zo dankbaar voor.
Vader, 1 jaar geleden :
Ik ben gesprongen.
Gesprongen in het diepe onbekende.
Gesprongen in warme liefdevolle armen.
Gepost door: Dieuwertje op 03-07-2009 om 20:02
|
|
03-07-2009 - vrij zijn
Vrij zijn. Zo’n groot woord want wanneer ben je nou echt vrij ?
Als je ouders je genoeg ruimte geven ? Als je in een land woont waar vrijheid van meningsuiting is ? Als je mag geloven zonder vervolgd te worden ? Ben je dan vrij, kun je dan werkelijk zeggen dat je vrij bent of …
Als de telefoon gaat en ik op de nummermelder het nummer zie reageer ik nogal verbaasd. Hij, diegene die ik een jaar niet gesproken had belt zomaar. Trillend neem ik de telefoon op. 10 minuten later leg ik de telefoon weer neer. Hij, diegene die een jaar geleden tegen mij zei : Dieuwertje, jij bent een bijzondere en speciale meid. Voor jou zal ik altijd een zwak hebben. Hij, die dat tegen mij gezegt heeft. Die zo liefdevol was. Hij, ja hij was zo bot, zo ongevoelig, zo veranderd. Altijd heb ik me zo vrij gevoelt. Mijn ouders gaven me de ruimte die ik nodig had. Door mijn vrienden werd ik altijd geaccepteerd zoals ik ben. Vanwege mijn geloof werd ik ook niet vervolgd, voor Jezus mocht ik gewoon uitkomen. Maar die avond na dat telefoontje voelde ik me zo, zo … zo onbeschrijfelijk. Die vriendschap, die band die we hadden voelde op eens zo anders, zo veranderd. Altijd had ik gedacht dat ik echt vrij te zijn. Maar na dit hebben mijn emoties mij zo gevangen genomen. Een deel van mijn vrijheid afgepakt. Mij laten inzien dat ultieme vrijheid niet bestaat. Dat bepaalde dingen je vrijheid afpakken maar wel bij je leven horen en het zelfs compleet maken. Net zoals deze vriendschap. Het heeft mijn vrijheid afgepakt. Me geemotioneerd en het onbeschrijfelijke in me naar boven gebracht. Toch weet ik dat ik moet blijven hopen, vechten en vertrouwen. Bidden tot mijn Vader. Hem smeken deze speciale band te redden, te helen. Het onbeschrijfelijke dat in me naar boven is gekomen leesbaar te maken. Zodat ik weet hoe ik hier mee om moet gaan, zodat ik weet hoe ik moet handelen, zodat ik weet waarvoor ik zo hard vecht. Want dat doe ik. Vechten, hopen en vertrouwen want bij sommige vriendschappen is zelfs het onmogelijke mogelijk omdat ze maar eens in je leven voorkomen.
Gepost door: Dieuwertje op 03-07-2009 om 20:01
|
|
03-07-2009 - dopen
Mijn voeten lopen als vanzelf richting het water. De wind geeft me nog een extra duwtje in mijn rug. Op het strandje zittend aan het water met de zon die haar warmte op mijn huid laat tintelen kom ik pas tot rust. Echt tot rust. Het geluid van het stromende water geeft me een geruststelling, een bepaalde rust, een bepaalde kracht. Een die niet te bezitten is door minister, presidenten of machthebbers. Een kracht die niet door mensen over te dragen is. Een kracht die alleen onze geweldige God bezit. Een kracht die Hij mij telkens weer opnieuw geeft. Een kracht die ik 17 mei zo gigantisch ervaren heb. Zuchtend denk ik terug aan die geweldige dag. Aan dat ene moment. Dat ene moment waarop ik zegt heb :
Vader,
Neem mij, kneed mij,
vorm mij, vul mij :
Ik leg mijn leven in Uw sterke hand.
Roep mij, zendt mij,
leidt mij, wandel naast mij :
Ik leg mijn leven in Uw sterke hand.
Want dat heb ik gedaan. Mijn leven in Zijn sterke hand gelegd. Hem gevraagd mij te roepen, te kneden, te vormen en te vullen, mij te nemen, te roepen, te leiden en te zenden. Hem gevraagd naast mij te wandelen omdat ik mijn leven in Zijn sterke hand wil leggen.
In mijn ooghoeken zie ik een klein eendje vluchtig het strandje over rennen naar een stukje gras waar ze beschut en veilig is. Als ik haar zo zie herken ik mezelf zo in haar. Niet dat ik een eend ben. Maar het eendje voelde zich op het strand onveilig en makkelijk aangevallen totdat ze het gras bereikte waar ze beschut en veilig is. Zo voelde ik me ook, onveilig en makkelijk aangevallen. Maar sinds die ene keuze. Die keuze waarin ik Hem, Jezus, toegelaten heb in mijn leven voel ik me niet meer onveilig en makkelijk aangevallen. Sindsdien voel ik me ook beschut en veilig omdat ik weet dat er iemand over mij waakt, dat iemand zijn hand over mij heen legt en mij beschermd. Want dat heeft Hij gedaan. Hij heeft over mij gewaakt , mij beschermd. De gedachte dat Hij dit allemaal voor mij overheeft maakt me zo blij, zo vrolijk. Net zoals 17 mei. 17 mei die met woorden gewoon onbeschrijfbaar is. Maar waarvan het gevoel, de gedachte’s me zo blij, zo gelukkig maken. Zo blij en gelukkig omdat ik nu weet, nu werkelijk echt ervaren heb dat Hij afmaakt wat Zijn hand ooit begonnen is. Vroeger klonk dat altijd zo lastig, zo onwerkelijk. Maar nu weet ik het. Hij maakt echt af wat Zijn hand ooit begonnen is. Want als Hij dat niet gedaan had, had ik deze keuze nooit gemaakt. Was 17 mei nooit zo’n gave dag geweest. Maar Hij maakte wel af wat Zijn hand begonnen is en daar ben ik zo dankbaar voor. Dank U wel Vader, U maakte af wat U hand begon. U liet mij inzien dat ik zelf mijn hoofd niet boven water kon houden, dat ik U daarvoor nodig had. Dank U wel Vader, U gaf mij een nieuwe kans, U gaf mij een nieuw leven. Dank U wel Vader dat U goed bent, dat U liefde bent.
Want nu zegt de zwakke : Ik ben sterk. Zegt de arme : Ik ben rijk.
Door wat de Here heeft gedaan bij ons.
Halleluja, U bent goed Vader.
Ik hou van U !
Gepost door: Dieuwertje op 03-07-2009 om 20:01
|
|
03-07-2009 - 8 Oktober 2007
Met mijn ogen vol tranen word ik wakker. Die droom of liever gezegt die nachtmerrie. Het brengt me zo dichtbij, zo terug. Terug naar de tijd die ik 2 jaar geleden al een keer meegemaakt heb. Die tijd waarvan ik niet verwacht had er nog een keer terug te komen. Snakkend naar adem, vol angst realiseer ik me wat ik gedroomt heb. Die vreselijk 8 oktober 2007. Alles komt terug. Het verdriet , het gemis, de pijn. Oma. Why do you leave me ? Eindelijk had ik alles een beetje losgelaten. En nu. Ik sta weer op diezelfde plek. Op die plek waar het verdriet weer zo groot was. In mijn droom zag ik mijn allerliefste Oma. Ik wist dat ik er voor de laatste keer zag ik knuffelde haar en wilde nog even naar haar toe maar mensen hielde me tegen.Ik raakte haar uit het oog. Voorgoed. Compleet overstuur werd ik wakker. En toen … Alles, het was terug. Die onmacht. Die verlangens. Het gemis.
Die onmacht dat je iemand verloren bent die je het allerdierbaarst was, iemand verloren die je zo veel liefde gegeven hebt, iemand die zoveel voor jou betekend, iemand die je je hele leven vast wil houden. Die verlangens, juist in deze tijd. Die verlangens om haar bij je te hebben. Jou leven , jou vreugde te kunnen delen. Mijn doop, mijn examens, mijn super gave vrienden, Oma had dit echt geweldig gevonden maar ze is weg, vertrokkken voorgoed. Ik had haar er zo graag van willen zien genieten. Het had me zo blij gemaakt. Het gemis dat ik al deze dingen gewoon niet meer kan waarmaken, nooit meer. Het gemis, de onmacht, de verlangs maken alles nog moeilijker. Alle mooie tijden , mooie momenten. Het zullen altijd herrineringen blijven. Herrineringen die ik niet zal vergeten. Nooit meer. Ze staan met een goude randje omcirkelt in mijn hart geschreven. Alles wat ik meegemaakt heb. Al die liefde die ik gekregen heb. Ik ben er dankbaar voor. Dankbaar dat God me zo’n geweldig Oma gegeven heeft, zo’n geweldig tijd met haar heeft gegeven. Daarom dank ik God dat ze nu thuis mag komen. Bij mijn en haar Vader mag zijn. Nu echt in vrede mag leven. En het allerdankbaarste waar ik om ben is dat ik er later terug zie. Dat die tijd nog mooier word dan die hier op aarde is geweest. Als ik bij Papa ben en Oma ook. Als we samen zijn. En alles wat we hier hebben meegemaakt daar ook meemaken alleen dat 10 keer beter !
Gepost door: Dieuwertje op 03-07-2009 om 20:00
|
|
03-07-2009 - zonde
In de pomp zouden we de film the last sin eater kijken. Ik had geen ideeen of verwachtingen van de film. Het was ook niet in me opgekomen dat de titel de laatste zondeneter betekende. Zonder enige idee zat ik daar op de bank te kijken. Te kijken hoe een meisje werkelijk kapot gaat aan haar zonden. Kapot gaat aan het verdriet. Aan de keltische traditie’s. Traditie’s die je verteld hebben dat als je sterft er een zondeneter komt. Om al je zonden op te eten zodat je schoon bij de Heer kan komen. Het meisje is er zo kapot van. Alle pijn het verdriet wat ze mensen aan deed het werd ondragelijk. Totdat ze een vreemdeling tegen kwam. Een man gezonde door God. Ze schaamde zich. Schaamde zich voor haar zonden. Maar de man, hij vertelde haar dat er geen zondeneter is. Dat er niemand je zonden opeet om schoon bij God aantekomen omdat dat namelijk al gebeurd is. 2000 jaar geleden heeft God het mooiste wat Hij had, Zijn mooiste parel heeft hij naar de wereld gestuurd voor alle mensen met zonden en ondragelijke pijnen en verdriet. Hij heeft hun zonden opgegeten door te sterven aan het kruis zodat we allemaal schoon bij God kunnen komen. Het meisje begreep dat de zondeneter haar zonden niet weg kon nemen. Ze wist dat Jezus het was die het deed. Ik vond de film zo aangrijpend. Ik was heel erg geraakt. In wat voor wereld leven wij eigelijk vroeg ik me af. In een wereld waar we elkaar uitmoorden, verroeien en afslachten precies zoals in de tijd van Jezus. Er is gewoon helemaal niks veranderd. Heel de wereld zit nog steeds vol haat en nijd. Wanneer zien we het nou , wanneer krijgen we het nou eens door. Dat het zo niet langer kan. Dat we God zo’n verdriet doen. Dat we als parel zijnde steeds meer vlekken krijgen. We leven in een wereld die gewoon nooit veranderd. Er heerst duister, kwaad. De duivel. Precies zoals hij het wou. Iedereen weg van God. En vooral vergeten. Vergeten dat Hij 2000 jaar voor onze zonden gestorven. Hoe kunnen we dat nou zomaar vergeten. Zoiets belangrijks. Wij willen toch niet worden zoals het meisje. Kapot gaan aan onze zonden. Wees daarom gewoon is dankbaar. Dankbaar dat je God kent en dat je weet dat Hij voor jou zonden geleden heeft omdat jij zo kostbaar voor hem was.
Gepost door: Dieuwertje op 03-07-2009 om 20:00
|
|
03-07-2009 - zoals een kind
Ik zit rustig te praten met wat vrienden als opeens de bel gaat. Buiten hoor ik wat gelach en geren van kinderen. Ik denk al dat zullen wel van die vervelende kinderen zijn. Toch besluit ik maar om de deur open te doen. Ik kijk door het ruitje om te kijken of er wel iemand staat. Ja er staat iemand. En wat voor iemand. Een jongetje van een jaar of 7. Roodharig. Hij heeft 2 bosjes bloemen is zijn hand. Ik besluit de deur maar even te open. Het jongetje vraagt aan mij of ik een bosje bloemen wil hebben. Hij heeft zelf bloempjes geplukt en er een boeketje van gemaakt. Ik neem de bloempjes aan en bedank hem. Ik loop weer naar binnen toe. Het eerste wat ik zeg is : Aaaaaah wat schattig. Ik vertel mijn verhaal en zet de bloempjes in een glas water. Een prachtige rode tulp en knal gele narcis. Wat mooi. Gemaakt door God. Door niemand anders dan Hij. Net zoals dat kindje. Gemaakt naar Gods evenbeeld. Geweldig. Zoals je dat kind ziet. Zonder angst, zonder schaamte. Gewoon iets doen zonder je af te vragen wat de gevolgen zijn. Zorgeloos. Ik herinner me de tijd van vroeger. Ik was precies zo. Zorgeloos en vrij. Vrij als een kind. Kon ik zo nu ook maar zijn. Me niks aantrekken van andere mensen. Gewoon doen waar ik zin heb. Net als dat kind bloemen plukken en aan mensen vragen of ze dat willen. Waarom kan dat nu niet meer ? Omdat het niet meer bij je leeftijd hoort of omdat mensen bedacht hebben dat dat niet meer kan. Je moet nu eenmaal groot worden. Volwassen worden. Zeggen ze. Wil je dat of doe je dat omdat het nu eenmaal zo hoort. Blijf je eigelijk liever een kind ? Maar durf je het niet ? Bang voor de reactie’s. Bang voor de mensen die altijd op alles iets aan te merken hebben. Bang voor alles wat anders is. Waarom kunnen die kinderen zo vredig leven en is er als je ouder word daar niks meer van terug te herkennen. Waarom is het zo lief als een kind wat doet en als jij op je tienerleeftijd hetzelfde doet opeens zo anders. Zo stom, zo raar. Waarom ? Waarom mag ik geen kind zijn. Mag ik geen kind zijn of wil ik geen kind zijn ? Want in God’s ogen ben je wel een kind. Zijn eigen kind. Wat jij doet vind hij niet zo stom. Hij accepteer je zoals je bent. Iets wat niet menselijk is. Als je anders bent, doet of denkt ben je raar volgens de mensen. Maar volgens God niet. In Zijn ogen ben je uniek. Hij wil niet dat je veranderd, Hij wil dat je een kind blijft. Zijn kind blijft. Wat mensen ook zeggen , willen of verwachten jij blijft altijd een kind, een kind ontworpen naar zijn beeld. Een kind met wie hij een plan heeft. Iedereen is gelijk in Zijn ogen. Dat lieve schattige jongetje aan de deur is gelijk aan mij dat meisje met al die zorgen. We stralen allebei zo iets anders uit maar voor God maakt het niet uit. Hij houdt van ons om WIE we zijn en zo zal het altijd blijven.
Gepost door: Dieuwertje op 03-07-2009 om 19:59
|
|
03-07-2009 - angst
Je eerste examen. Voor de eerste keer naar jou nieuwe school. De eerste keer een vriendje hebben. Allemaal nieuwe dingen. Dingen die je nog niet kent. Hoe moet ik er mee om gaan. Moet ik keuze’s maken. Wat moet ik doen. Lichtelijke stress komt op. Ach laten we die maar verbergen. Ik wil leven , plezier hebben. De dingen vergeten. Die ik eng vind waar ik bang voor ben. De dingen die ik nog niet ken. De dingen die ik nog moet ontdekken. Mijn eerste examen. Mijn eerste keer op mijn nieuwe school. Mijn eerste vriendje. Allemaal angsten. Kan ik die examens wel, dalijk zak ik. Is mijn nieuwe school wel leuk, dalijk word ik gepest. Vind hij mij echt wel leuk, dalijk maakt hij het uit. Angsten voor dingen die je niet kent. Waar je geen ervaring mee hebt. Angst omdat je verder gaat denken dan eigelijk moet. Je gedachte laat je op hol slaan. Je krijgt beelden, gedachte’s die je angstig maken. Angstig , slapeloos en onrustig. Heel erg onrustig. De dag voor je examen, de dag voor je eerste keer dat je naar je nieuwe school gaat, de dag voor je weer naar je vriendje gaat is vreselijk. Je ligt in bed. Badend in het zweet. Honderde gedachte’s razen door je hoofd. Wat moet ik nou ? Kan ik het wel ? Ben ik wel leuk en goed genoeg ? Langzaam tikt de klok door. Het liefst zou ik de klok stil willen zetten. De tijd willen stoppen. Hopend dat de morgen nooit onbreekt. Maar toch na de slapeloos nacht breekt de dag aan. De dag dat je je eerste examen hebt, de dag dat je voor de eerste keer naar je nieuwe school gaat, de dag dat je weer naar je vriendje gaat. De spanningen de angst komt langzaam je lichaam binnen. Het verspreid zich. In elke zenuw, in elke cel voel je het. Die angst. Hetgene waar je zo bang voor bent. Je kan aan niks anders meer denken. Tot het moment aanbreekt. Het moment aanbreekt dat je je eerste examen hebt, je voor de eerste keer naar je nieuwe school gaat, je weer naar je vriendje gaat. Je realiseerd je dat waar je zo bang voor was eigelijk helemaal niet zo eng was. Dat je soms gewoon is de sprong moet wagen. Alles in je gedachte veel enger lijkt dan het in werkelijkheid is. Je realiseerd je dat dingen altijd eng zijn als je ze nog nooit hebt meegemaakt. Als je er geen ervaring mee hebt. Als ik ‘s avonds in mijn bed lig heb ik geen last meer van zenuwen, geen last meer van angst, geen last meer van tijd die ik stop wil zetten en geen last meer van slapeloze nachten. Alleen omdat ik nu weet dat als ik bang ben dat ik me daar overheen kan zetten door het te doen of tenminste te proberen want alleen zal je er nooit voor staan. God is er. Als je het moeilijk hebt zal hij je steunen en sterken. Hoewel je niet altijd merkt dat hij er is, hij is er wel. Hij zal je leiden naar de weg van geluk door een tunnel van duisternis. Maar in die tunnel van duisternis zal hij er altijd zijn. Nooit zal je er alleen voor staan. Hij is bij je. Gisteren,vandaag,morgen. Altijd. Hij zal je helpen zodat je angsten bij angsten blijven en ze niet werkelijkheden zullen worden. Hij zal je helpen te overwinnen.
Gepost door: Dieuwertje op 03-07-2009 om 19:58
|
|
03-07-2009 - humans or dancers ?
Snel word mijn haar in een staart gedaan , mijn make-up bijgewerkt en de juist kledingcombinatie uitgezocht. Zo lijk ik weer het meisje , wie ik altijd ben. Ik ga naar mijn stage. Zoals ik elke vrijdag doe. We zingen wat liedjes. Liedjes, melodien en teksten herrineren me weer aan de tijd. De tijd toen ik zelf klein. Toen leek het allemaal zo’n gewoonte. Mee zingen omdat de rest het deed. Geloven in God omdat de rest het deed. Als je ouder bent ga je je realiseren. Dat je mee zingt omdat je het zelf wil. Dat je wil geloven in God omdat hij diegene is waar je voor leeft. Tegenwoordig is dat niet makkelijk. Mensen hebben vooroordelen. Als je anders bent ben je stom. Als je geloofd ben je raar. Als je voor God kiest ben je ziek. Mensen hebben vooroordelen over je terwijl ze je niet kennen. De enige die geen vooroordelen heeft is God. Dit gevoel kwam ineens sterk in me naar boven. Toen ik daar zo vrolijk op mijn stage met al die lieve kinderen bezig was. God raakte me. Ik voelde dat ik begon te huilen. Voorheen dacht ik altijd dat God me alleen in diensten en kerken kon raken. Maar nu raakte hij me ook weer aan. Raar dat dat gewone meisje die ‘s ochtends snel der make-up bijwerkt, een kledingcombinatie uitkiest en haar haar snel in een staart doet van binnen zo anders is dan ze er van buiten uitziet. Mijn stage ging snel voorbij. Het was lekker weer. Ik loop naar huis toe en wacht tot mijn taxi komt. Ik doe mijn MP3 in, gelukkig is hij opgeladen. Ik begin vrolijk mee te zingen. Wat geweldig ik voel God’s aanwezigheid. Met dit prachtige weer, die mooie muziek kan ik me gewoon even laten gaan. Ik voel me vrij. Vrij & gelukkig. Ik ben even in een andere wereld tot zo lang het duurd. Ik sta te wachten tot Opa - mijn taxi - komt. Ik zie de zwarte volkswagen al om de hoek komen. Ik stap in. Ik word terug gebracht naar de werkelijke wereld. Weggehaald uit mijn droomwereld. Het was heerlijk , zolang het duurde. Ik stap de auto uit. In de auto kon ik nog even nagenieten. Maar opeens. Als in een windvlaag is alles in 1 keer weg. Ik kom weer in een wereld terecht van geld, macht en onterechtigheid. Thuis gekomen zet ik mijn laptop aan. Klik msn aan. Praat met wat vrienden. Het begint gelijk alweer. Gelijk alweer met keuze’s maken. Moet ik dit doen of moet ik dat doen. Moet ik dit zeggen of moet ik dat zeggen. Kan ik dit wel doen of kwets ik hem dan. Kan ik dat wel zeggen of zijn ze dan teleurgesteld. Je moet keuze’s maken anders heb je geen leven. Je krijgt niet iedereen altijd het naar zijn zin. Het is moeilijk maar wel het beste. Ik zet de radio aan om even tot rust te komen. Ik hoor Human van The killers voorbij komen. Are we humans or are we dancers ? Dit is wat ik me ook vaak afvraag. Zijn wij menselijk of zijn we dansers. Dansers die het leven dansen zoals het moet gaan. Vrolijke mensen een vrolijk dans. Droevige mensen een droevige dans. Zijn wij dansers of zijn we menselijk ?
Gepost door: Dieuwertje op 03-07-2009 om 19:46
|
|
|
